سپهر

   شترنامه ای دیگرباره   

به نام او

بسم ربّ الابل

سلام علیکم شتره.............محبوب خدا و محبوب اولیا ولی بازم محبوب من!

اینبار هم بیشتر از خدا مایه گذاشتم هم بیشتر از زبان شیوای قومی که تو

بیشتر پیششونی.لطف کن نوعی خوشحال بشو از اومدنم که مثل چیپس و

پنیر نیم نرم و نیم چاشت باشه تا سنگ صبور شی.هم درد میشنوی و هم

تسکین میدی و هم چه بسا همدردی کنی.

شترکم!به گریه هام و به بغض هام خنده درمان بکن.وقتی بامزّه میدوی حسّی

که همه اش زور میزنم به کلمه تبدیلش کنم در قالب تناقضی نامتناقض پدیدار و

روی حس من هوار میشه منتها مثل اون تناقض که متناقض نبود این هم هواریه

مث بهار.

اگه تهدیدم کنن،اگه بوی بی وفایی و بی جوابی بیاد،اگه حسد و غبطه درهم

آمیخته بشن باز هم باید با همین تناقض نامتناقض آرومتر بشم.این میشه یه

نشونه تو از خدا که وقتی کسی کلافه هست به خدا پناه میبره و کسی  که

نفهمه حل شدن کلافگی رو از جنس خود کلافگی جور میکنه و به خداخواهان

نیش میزنه..................منم وقتی دلگیر و دلپرم با دویدنت کمی اهل مرهم

میشم که ظاهرا از خود دلگیری ها جداست ولی نه از خدا و تو که با امتنان و

قدردانی نماینده اون شدی...............

شتر عزیزم به خدا عرض حال کن!