سپهر

   مولود مولا   

به نام او

زنم بر دسته ساغر دوصد بوسه ز روی دل

                                                    که از جامانده جامش بگردد عنبرین محفل

من اینجا ذرّه ای دارم وجودی کمتر از ذرّه

                                                  که از این ذرّگی اندر کف کفشش شدم غرّه

توانم رخ به رخ با او کنم اندر رخ عالم

                                                     بگویم به ز عالم شد از این نیکودلی حالم

ولی یک لحظه این نیکی بود یک قطره از دریا

                                                         بدون گفتن یاحق نباشد شور در سرها

ز سر تا پای من شوری از این دریا زدن باشد

                                                      که دریا بودن دریا ز دست بوالحسن باشد 

از این ته مانده ساغر به قدر جام پر مستم

                                               زنم فریاد یا مولا که من هم شیعه ات هستم

چو ذرّه گرچه من باشم ولی آنقدر والایی

                                                          که والا میشود ذرّه چو مروارید لالایی

بیا اندوه ما بستان چو در از قلعه خیبر

                                                    دو گیتی را تویی جانان امیرالمومنین حیدر

صله بر من ده ای مولا به قدر کاسه شیرت

                                                 به رنگ شیر این کاسه شوم من عاقبت پیرت