سپهر

   رباعیات جدید من   

به نام او

یک درد دگر بر دل بیمار گذار                        یک جام تهی در کف خمار گذار

چون سنگ به پای لنگ دائم بزنند                     یک خار بکن به دیده تار گذار

درویش پر از غمی رفیق دل بود                بیچاره ترین چاره کن محفل بود

او چاره ما همی نمود از سر دل                   بیچاره خودش نیز اسیر دل بود

ای آنکه خدابداده ات حق جویی              هان گمشده ات مجوی در هرکویی

آن نیمه حجاب را تو یک دم پس زن              تا آنکه ستاره اش زندسوسویی

گر خانه دل تو با صفا میسازی                    از عشق و صفا تو با جفا میسازی

ای کاش فقط کمی بریزد از جام                    جای می ریخته هوا می سازی