سپهر

   فصل نو   

به نام او

بهار است!

 
فصل نو شدن جسم طبیعت و درصدی جسم انسان و با تمهید دل نو شدن دل و خواست
 

 روح تازه شدن روح!

 
تو مگر خودت نیستی؟همانکه با غلتیدن در آغوش احساس چمن مژگانت را تر میکنی و


 
ممکن است آسمان فکر کند در گریه او گریستی؟پس بهار را از لای سنگی که به خاطر
 
 
سرما چاک چاک خورده و تر گشته به خودت هدیه بده تا بفهمم همان خوب همیشگی

 
هستی!بهار از آن تو و هر که با توست که با شادی تو شاد شود یا نه هرکه که بتوانی

در مهربانی او را بگنجانی!